Sollied verlaat Club

Onder Trond Sollied behaalde Club uitstekende resultaten, zowel in België als in Europa. Maar in 2005, na het behalen van zijn tweede titel met Club, zoekt hij andere oorden op.
De Noor had in vijf jaar duidelijk het maximum uit het beschikbare potentieel gepuurd. Met liefst 50 Europese wedstrijden gedurende die vijf seizoenen, zette Sollied trouwens een bijzonder scherp clubrecord neer.
Het viel te betreuren dat het afscheid tussen Club en zijn succescoach in mineur moest verlopen. Tijdens het tussenseizoen lekte er in de media een videoboodschap uit van Sollied, waarin die vanuit zijn vakantiehotel doodleuk zijn overstap naar het Griekse Olympiakos bekend maakte.

Voor het Brugse bestuur was dat voldoende om een einde te maken aan de samenwerking, die contractueel nog een jaar doorliep.


Droomscenario wordt nachtmerrie
Het ontslag van Jan Ceulemans : een verschrikking

In de ogen van iedere Clubman werd Sollied opgevolgd door een droomploeg: Marc Degryse als sportief manager, Jan Ceulemans als hoofdtrainer, Franky Van der Elst en René Verheyen als assistent-trainers en Dany Verlinden als keepertrainer. Het had veel weg van een sprookje dat het succesverleden weer opriep met de absolute zekerheid dat er niets kon mislopen.
De verwachtingen waren zeer hoog gespannen, misschien te hoog.

Voor Jan Ceulemans blijft dit ontslag het pijnlijkste moment uit zijn voetbalcarrière. Hij had gehoopt het seizoen uit te kunnen doen en dan met gerichte aankopen een volgende stap te kunnen zetten.

 

“Door het vertrek van belangrijke pionnen zoals Ceh, Van Der Heyden, Rozenhal, Cornelis en Simons, was de kampioenenploeg sterk verzwakt. Iedereen bij Club sprak over een overgangsjaar. Tijdens het seizoen werden dan nog vaak Spilar en Lange gemist. Het werd een lastig seizoen, waarin nieuwe spelers en vooral veel jeugdspelers ingepast moesten worden.”
Toch speelde Club een goede CL-campagne en zou het derde worden in de nationale competitie.
Maar door verlies in Rome, thuis tegen Anderlecht en op Gent, viel de beslissing Jan Ceulemans te ontslaan.
“Er was toen geen PO1-systeem zoals nu. De clubleiding kan nu rustiger reageren, meer afwachten tot aan de start van de play offs. Maar toen ik trainer was had je dit vangnet niet. En door deze reeks nederlagen ontstond twijfel. Kan Ceulemans het wel? Gaan we het Europese ticket niet uit handen geven? Ik heb toen de kans niet gekregen te tonen dat ik het wel kon oplossen. Ik ben toen afgestraft voor factoren die ik zelf niet in de hand had. Daarom had ik meer steun verwacht. Ik blijf het onrechtvaardig vinden, maar ik heb het ondertussen een plaats kunnen geven”

 


Het liep inderdaad niet zoals gehoopt. De reden waarom zal wel interpretaties oproepen die mekaar fel tegenspreken. De feiten blijven evenwel wat ze waren waardoor de verantwoordelijken meenden te moeten ingrijpen. Wat kan een bestuur van een voetbalclub doen om een mindere situatie recht te trekken? Het blijft beperkt tot twee dingen. De zaken op hun beloop laten op het gevaar af helemaal te verzieken of de trainer ontslaan. De verantwoordelijken kozen unaniem de laatste oplossing die te gelijkertijd een verschrikking was
Sterke Jan was nu éénmaal geen gewoon geval. Het betrof hier geen gewone “passant” die te kort schiet en beleefd de deur gewezen wordt samen met een kort persbericht. Basta!! Het ging hier over een Clubicoon die als speler veertien jaar lang de aanhang begeesterd had, kampioenstitels en bekers had helpen veroveren, een jongen die door de aanhang op handen gedragen werd, iemand met een gouden karakter die bovendien een zwaar contract bij AC Milan had afgewezen om bij Club te blijven. Ik ben gespaard gebleven van de marteling te moeten stemmen over dit punt daar ik toen niet meer actief was. Ik kan mij evenwel perfect voorstellen in welke gespannen sfeer die beslissing is gevallen.

(André Piccu)


 

Het ontslag van Caje zou niet meteen de oplossing blijken te zijn. Het wordt integendeel de start van een lange moeilijke periode, waarin een pak trainers elkaar opvolgen. Maar waar de prijzenkast zo goed als niet aangevuld wordt.

 

infographic

De opvolgers van Jan Ceulemans brachten geen kentering. De Brugse verzuchtingen naar beter voetbal bleven ook onder Emilio Ferrera, Cedomir Janevski en Jacky Mathijssen niet zoals gewenst. De aanhang bleef wel in grote mate trouw.

Na de CL-deelname in 2005 pakt Club nog één prijs.
In 2007 leidt Janevski de Club-troepen naar bekerwinst tegen Standard Luik. De Club-aanhang snakt naar meer. Niemand vermoedt echter dat de komende jaren nog lastiger en schraler zouden worden.

BVB54252

Het bestuur onder de nieuwe voorzitter Pol Jonckheere besefte dat als Club zijn naam en faam gestand wilde houden, de nieuwe trainer terug een positief elan moest brengen. Het huiswerk vond in de Zeeuw Adrie Koster , o.a. gewezen trainer van de Beloften van Ajax Amsterdam, de man die de meubelen kon redden. Gedurende het seizoen 2009/2010 liet hij de ploeg althans een aangenaam genietbaar technisch voetbal spelen. Ook als mens liet hij een zeer goede indruk na bij het bestuur, spelers en aanhang. Maar ook hij kon niet de sportieve verwachtingen inlossen.

Ondertussen was Bart Verhaeghe voorzitter van Club geworden.
Ondanks de professionalisering die hij en CEO Vincent Mannaert opzetten, blijft het bouwen en wachten op prijzen.

Christoph Daum brengt stabiliteit en orde op en naast het veld. Maar hij blijft niet bij Club.

En ook Leekens en Garrido blijken passanten te zijn.
Het blijft zoeken naar een trainer die Club terug prijzen laat pakken. In 2013 blijkt Club deze te hebben gevonden. Michel Preud’Homme wordt T1. Zal hij er in slagen waar zo veel voorgangers niet in gelukt zijn?

Leuke anekdote: de eerste wedstrijd met Michel als trainer is de topper thuis tegen Anderlecht.
MPH neemt deze wedstrijd nog een plaats in de tribunes. T2 Philippe Clement neemt de plaats van de trainer in op de bank.